Geçmişe dönüp baktığımızda, bugün evimizin içinde sıradan görünen bir ürünün arkasında aslında bir ülkenin sanayileşme hikâyesinin, değişen tüketim alışkanlıklarının ve kuşaklar boyunca biriken emeğin bulunduğunu fark etmek mümkün.
ECA hangi ülkenin malı? Kısa cevap: Türkiye
Herkese selam! Basdurakkemeralti olarak ECA hangi ülkenin malı hakkında dolu dolu bir içerik hazırladık.
Günümüzde özellikle kombi, kalorifer, radyatör, armatür, vana, su ısıtıcısı ve ısıtma-soğutma sistemleri ile tanınan E.C.A., Türkiye kökenli bir markadır. Markanın arkasındaki yapı Elginkan Topluluğudur.
E.C.A. adı, kurucuların isimlerinden gelir: Ekrem Elginkan, Cahit Elginkan ve Ahmet Elginkan. Elginkan Topluluğu’nun kendi kurumsal tarihçesinde, 1957 yılında “E.C.A. Presdöküm Sanayii Limited Şirketi” adıyla sanayi alanına geçildiği ve sıhhi tesisat armatürleri üretimine başlandığı belirtilir.
Elginkan Vakfı
+1
Dolayısıyla “ECA hangi ülkenin malı?” sorusunun tarihsel ve kurumsal açıdan en doğru cevabı Türkiyedir.
Ancak bu cevabı yalnızca “Türk markası” ifadesiyle bırakmak, ECA’nın ortaya çıktığı dönemin koşullarını anlamamızı engeller. Çünkü ECA’nın hikâyesi, yalnızca bir şirketin kuruluşundan ibaret değildir. Aynı zamanda Cumhuriyet Türkiye’sinin yerli üretim, mühendislik, sanayileşme ve özel girişim serüveninin küçük ama dikkat çekici bir parçasıdır.
Elginkan ailesinin kökleri: Ticaret geleneğinden sanayiye
ECA’nın hikâyesini 1957’den başlatmak mümkün olsa da, markanın toplumsal arka planı daha eskiye uzanır.
Elginkan Vakfı’nın tarihçesine göre aile Manisa ile bağlantılıdır. Ahmet Elginkan’ın ailesinin kökleri ise bugün Bulgaristan sınırları içerisinde bulunan Rusçuk çevresine uzanır. Aile İzmir’de kereste ticaretiyle uğraşırken Hüseyin Ekrem Elginkan 1924’te, Hüseyin Cahit Elginkan ise 1926’da dünyaya geldi.
Elginkan Vakfı
+1
Bu ayrıntı önemlidir. Çünkü Türkiye’nin modernleşme tarihine baktığımızda sanayiciliğin çoğu zaman yalnızca sermaye birikiminden değil, ticaret, teknik eğitim ve girişimcilik kültürünün birleşiminden doğduğunu görürüz.
Ekrem Elginkan’ın İstanbul Teknik Üniversitesi’nde makine mühendisliği, Cahit Elginkan’ın ise inşaat mühendisliği eğitimi alması da bu açıdan dikkat çekicidir. Ekrem Elginkan 1948’de, Cahit Elginkan 1950’de mezun oldu. Daha sonra Ankara’da tesisat projeleri ve müteahhitlik işleriyle çalışma hayatına başladılar.
Elginkan Vakfı
Burada ECA’nın sonraki karakterinin ipuçlarını görmek mümkündür: ticaret deneyimi + mühendislik eğitimi + Türkiye’nin altyapı ihtiyacı.
1950’lerin Türkiye’si neden önemliydi?
1950’li yıllar Türkiye açısından yalnızca Demokrat Parti iktidarının başladığı bir dönem değildi. Aynı zamanda kentleşmenin hızlandığı, altyapı yatırımlarının genişlediği ve özel girişimciliğin ekonomik hayatta daha görünür hâle geldiği bir dönemdi.
İktisat tarihçisi Şevket Pamuk, 1950 sonrasında Türkiye’de kentleşmenin hızlandığını ve büyüme oranlarının arttığını belirtirken, 1950’lerde tarıma dayalı büyüme stratejisinin öne çıktığını; 1960’lardan itibaren ise ithal ikamesine dayalı sanayileşmenin belirginleştiğini vurgular.
OpenMETU
Korkut Boratav’ın dönemlendirmesi de bize benzer biçimde önemli bir çerçeve sunar. Boratav, Türkiye iktisat tarihini 1946-1953 döneminde “dünya ekonomisiyle farklı bir eklemlenme denemesi”, 1954-1961 döneminde ise “tıkanma ve yeniden uyum” başlıkları altında inceler.
Koha
Bu çerçeveden bakıldığında ECA’nın 1957’de ortaya çıkması tesadüfi bir tarih değildir.
1950-1957: Müteahhitlikten sanayiye geçiş
Elginkan kardeşler 1953’ten itibaren müteahhitlik faaliyetlerini büyüterek Anadolu’ya açıldılar. Elginkan Vakfı’nın kurumsal tarihçesinde bu dönem, kardeşlerin Anadolu’ya açılan ilk müteahhitler arasında tanımlandığı yıllar olarak aktarılır.
Elginkan Vakfı
1955 yılında Elginkan Kollektif Şirketi kuruldu. Ardından 1957’de sanayi yatırımı geldi.
İşte ECA’nın asıl doğum noktası burasıdır.
Elginkan ailesinin kurumsal belgelerine göre 1957 yılında Ekrem, Cahit ve Ahmet Elginkan’ın isimlerinin baş harflerinden oluşan E.C.A. Presdöküm Sanayii Limited Şirketi kuruldu ve sıhhi tesisat armatürleri üretimine başlandı.
Elginkan Vakfı
+1
Bu nedenle “ECA hangi ülkenin markası?” sorusunun cevabını yalnızca şirket merkezinin bulunduğu yer üzerinden değil, markanın kuruluş sermayesi, kurucuları, üretim tarihi ve sanayi altyapısı üzerinden de değerlendirmek gerekir.
Bütün bu göstergeler Türkiye’yi işaret eder.
İstanbul’daki fabrika ve sanayileşmenin somutlaşması
1960’lara yaklaşırken ECA artık yalnızca bir şirket adı değildi. İstanbul’un sanayi coğrafyasının parçası hâline geliyordu.
İstanbul Ansiklopedisi’nin E.C.A. Presdöküm fabrikasına ilişkin kaydı, 1967’de yayımlanan döneme yakın bir belge niteliği taşır. Kayda göre fabrika Maltepe ile Kartal arasında, Çayırlar mevkiinde yaklaşık 22 bin metrekarelik arazi üzerinde kurulmuştu. Fabrikanın inşaatının 1956’da, deneme faaliyetlerinin 1957’de gerçekleştiği ve ürünlerin 1957’nin sonlarından itibaren Türkiye’ye ve yabancı pazarlara sunulmaya başlandığı aktarılır.
Istanbul Ansiklopedisi
Daha da çarpıcı olan, aynı kaydın 1960-1967 arasında üretimin her yıl yaklaşık yüzde 40-50 oranında arttığını ve ürün çeşidinin 180’e yaklaştığını belirtmesidir.
Istanbul Ansiklopedisi
Bu tarihsel belge, ECA’nın sonradan yalnızca ısıtma sistemleriyle özdeşleşmiş bir marka olmadığını gösterir.
Markanın başlangıç noktası doğrudan pres döküm, vana ve sıhhi tesisat armatürleri üretimidir.
Başka bir ifadeyle bugün bir kombi markası olarak hatırlanan ECA’nın köklerinde, Türkiye’nin erken sanayileşme dönemindeki metal işleme ve tesisat teknolojisi bulunmaktadır.
1930’ların mirası: Devlet öncülüğündeki sanayileşmeden özel sanayiye
ECA’nın 1957’de ortaya çıkışını anlamak için biraz daha geriye gitmek gerekir.
Cumhuriyet’in ilk yıllarında Türkiye’nin sanayi altyapısı sınırlıydı. 1930’larda ekonomik politikaların önemli bir bölümü devlet öncülüğünde sanayileşmeye yöneldi.
Birinci Beş Yıllık Sanayi Planı 1934’te yürürlüğe girdi. Planın temel yaklaşımı, özellikle tüketim mallarının yurtiçinde üretilmesini sağlamaya yönelikti. Sümerbank da bu modelin en önemli kurumlarından biri oldu.
Atatürk Ansiklopedisi
+1
Bu dönemin mantığını anlamadan 1950’lerdeki özel sanayi girişimlerini değerlendirmek eksik kalır.
Çünkü 1930’larda oluşturulan fabrikalar, teknik eğitim, mühendislik kültürü ve sanayi politikaları, sonraki kuşakların üzerinde çalışabileceği bir ekonomik zemin meydana getirdi.
Burada tarihçi Korkut Boratav’ın dönemlendirmesi özellikle anlamlıdır: 1930-1939 yıllarını “korumacı-devletçi sanayileşme” dönemi olarak ele alır.
Koha
ECA ise bu büyük dönüşümün farklı bir aşamasında ortaya çıkar.
Artık yalnızca devletin fabrika kurduğu bir Türkiye yoktur. Özel girişimciler de mühendislik bilgilerini sanayi yatırımlarına dönüştürmeye başlamaktadır.
1960’lar: ECA’nın Türkiye’nin sanayi toplumuyla buluşması
1960’lar Türkiye’nin ekonomik ve toplumsal yapısında önemli değişimlerin yaşandığı yıllardı.
1960’ta Devlet Planlama Teşkilatı’nın kurulması ve 1963’te Birinci Beş Yıllık Kalkınma Planı’nın uygulanmaya başlaması, planlı kalkınma döneminin kurumsallaşmasını sağladı.
ETSM
+1
Aynı yıllarda Türkiye’de kentleşme hızlanıyor, yeni konutlar yapılıyor, apartmanlaşma yayılıyor ve şehirlerde modern tesisat ihtiyacı artıyordu.
Bir başka deyişle ECA’nın ürettiği ürünler, yalnızca fabrikadan çıkan metal parçalar değildi. Bunlar modern şehir yaşamının altyapı unsurlarıydı.
Lavabo musluğu, vana, tesisat armatürü veya kalorifer sistemi gibi ürünlerin tarihsel önemini bugün kolayca gözden kaçırabiliriz.
Oysa şehirleşmenin hızlandığı bir toplumda bu ürünler, yaşam standardının görünmeyen altyapısını oluşturuyordu.
Sanayi ürünü nasıl gündelik hayatın parçasına dönüştü?
Tarih burada ilginç bir soru sorar:
Bir markanın başarısını yalnızca fabrikasının büyüklüğüyle mi ölçmeliyiz, yoksa insanların gündelik yaşamına ne kadar yerleştiğiyle mi?
ECA örneğinde ikinci ölçüt oldukça açıklayıcıdır.
1967 tarihli İstanbul Ansiklopedisi kaydı, fabrikanın ürünlerinin yabancı pazarlara da ulaştığını belirtir.
Istanbul Ansiklopedisi
Bu, dönemin Türkiye’sinde “yerli üretim” düşüncesinin yalnızca iç pazardaki ihtiyacı karşılamaktan ibaret olmadığını gösterir.
Amaç giderek standartlaşmış, kaliteli ve dış pazarda rekabet edebilecek ürünler üretmek hâline geliyordu.
1965: Aile ve şirket tarihinde kırılma
ECA tarihinin daha az bilinen önemli noktalarından biri Cahit Elginkan’ın 1965’te hayatını kaybetmesidir. Kurumsal tarihçelerde bu olayın ardından Ekrem Elginkan’ın topluluğun gelişiminde daha belirgin bir rol üstlendiği aktarılır.
E.C.A. Serel Sanal Mağaza
Bu tür kayıplar şirket tarihleri açısından çoğu zaman birkaç cümleyle geçilir. Oysa aile şirketlerinin tarihinde kurucu kuşağın değişimi, karar alma mekanizmalarını ve gelecek vizyonunu doğrudan etkileyebilir.
Burada ECA’nın tarihini yalnızca rakamlardan okumak yerine insan hikâyesi üzerinden düşünmek gerekir.
Bir fabrikanın arkasında mühendisler, işçiler, yöneticiler, aileler ve onların gelecek kaygıları vardır.
Sanayileşme tarihi aslında aynı zamanda insan emeğinin tarihidir.
1970’ler: Krizler, enerji ve sanayinin yeni sınavı
1970’li yıllar Türkiye ekonomisi açısından oldukça çalkantılıydı.
Dünya petrol krizleriyle sarsılırken Türkiye de yüksek enflasyon, döviz darboğazı, siyasi istikrarsızlık ve üretim sorunlarıyla karşılaştı.
Boratav’ın dönemlendirmesinde 1962-1976 yılları “içe dönük, dışa bağımlı gelişme”, 1977-1979 ise yeni bir bunalım dönemi olarak ele alınır.
Koha
Bu dönemde sanayi kuruluşları açısından temel sorunlardan biri, üretimi sürdürebilecek hammadde ve döviz kaynaklarına erişimdi.
ECA’nın faaliyet gösterdiği ısıtma, tesisat ve metal ürünleri alanı da Türkiye’nin enerji ve konut politikalarıyla yakından bağlantılıydı.
Burada geçmiş ile bugün arasında ilginç bir paralellik ortaya çıkar.
Bugün enerji verimliliği, doğalgaz tüketimi, kombilerin verimliliği ve ısı pompası teknolojileri konuşuluyor.
1970’lerde ise petrol krizi, enerji maliyetleri ve dışa bağımlılık tartışılıyordu.
Sorunların teknolojisi değişiyor; fakat enerji meselesinin ekonominin merkezindeki yeri değişmiyor.
1980 kırılması: Türkiye ekonomisi dışa açılıyor
1980 yılı, ECA gibi Türkiye’deki sanayi kuruluşlarının faaliyet gösterdiği ekonomik ortam açısından büyük bir dönüm noktasıdır.
24 Ocak 1980 kararlarıyla Türkiye ekonomisinin daha dışa açık ve piyasa mekanizmalarına dayalı bir modele yönelmesi hedeflendi. İthalatın serbestleştirilmesi, ihracatın teşvik edilmesi, yabancı sermayenin desteklenmesi ve devletin ekonomideki ağırlığının azaltılması gibi politikalar gündeme geldi.
Açık Bilim
+1
Bu dönüşüm yalnızca makroekonomik tabloları değiştirmedi.
Türk sanayicisinin karşısına yeni bir soru çıkardı:
Artık yalnızca Türkiye’deki rakiplerle değil, dünya pazarındaki üreticilerle nasıl rekabet edilecekti?
1980 sonrası sanayileşme politikaları üzerine akademik çalışmalar, Türkiye’nin dünya piyasalarına ve yabancı sermayeye daha fazla açıldığını, ithalatın kolaylaştırıldığını ve ihracata dayalı büyüme anlayışının güç kazandığını ortaya koyuyor.
DergiPark
ECA açısından bu değişim, kalite ve teknoloji kavramlarının daha da kritik hâle geldiği yeni bir dönemin kapısını açtı.
1985: Elginkan Vakfı ve şirket anlayışında farklı bir model
ECA tarihinin belki de en özgün noktalarından biri 1985 yılında kurulan Elginkan Vakfıdır.
Aslında vakıf fikri daha eskiye dayanıyordu. Elginkan ailesinin 1954 yılında vakıf kurma yönünde karar aldığı, bu düşüncenin 1985’te kurumsal bir yapıya dönüştüğü belirtilmektedir.
Elginkan Vakfı
Bu modelin arkasındaki düşünce, yalnızca şirketleri büyütmek değil, onları uzun vadede topluma hizmet eden kalıcı bir yapı içinde yaşatmaktı.
Elginkan Vakfı’nın tarihçesinde hedef, topluluğun “ebediyyen yaşaması ve milletine hizmet edebilmesi” şeklinde ifade edilir.
Elginkan Vakfı
Bu yaklaşım, Türkiye’deki klasik aile şirketi modelinden farklı bir yön taşır.
Şirketin geleceğini yalnızca aile servetinin devamı olarak değil, kurumsal bir miras olarak tasarlamak.
Bu düşünce günümüzde kurumsal sosyal sorumluluk, sürdürülebilirlik ve sosyal yatırım gibi kavramlarla yeniden karşımıza çıkıyor.
Aslında burada geçmiş ile bugün arasında güçlü bir paralellik var.
Bugün şirketlerden yalnızca kâr etmeleri değil, topluma katkıda bulunmaları da bekleniyor. Elginkan ailesinin vakıf modeli ise bu tartışmaların Türkiye’deki daha eski örneklerinden biri olarak değerlendirilebilir.
1990’lar: ECA’nın ürün dünyası genişliyor
1990’lı yıllarda Türkiye’de konut sektörü, şehirleşme ve tüketim alışkanlıkları büyük bir değişim yaşadı.
ECA’nın ürün dünyası da zaman içerisinde yalnızca klasik armatür ve valflerle sınırlı kalmadı.
Elginkan Topluluğu’nun kurumsal kaynaklarında faaliyet alanlarının valf ve armatürlerden seramik sağlık gereçlerine, merkezi ve bireysel ısıtma-soğutma cihazlarından gazlı ve elektrikli su ısıtıcılarına kadar genişlediği görülmektedir.
Elginkan Vakfı
+1
Bu genişleme, Türkiye’nin sanayi tarihindeki daha genel bir eğilimle de örtüşür:
Üretici firmalar tek bir ürünle yetinmek yerine giderek daha geniş bir ürün ekosistemi oluşturmaya başladılar.
Bugün “ECA kombi” dendiğinde akla yalnızca bir cihaz gelmesinin nedeni de bu uzun dönüşüm sürecidir.
1999: Ekrem Elginkan’ın vefatı ve yeni dönem
Hüseyin Ekrem Elginkan 2 Nisan 1999’da hayatını kaybetti. Kurumsal kayıtlara göre ölümünün ardından vasiyeti doğrultusunda mal varlığının Elginkan Vakfı’na devredilmesi, topluluğun kurumsal yapısında önemli bir aşama oluşturdu.
Elginkan Vakfı
+1
Bu noktada ECA’nın hikâyesi bir aile şirketinin kuşaktan kuşağa aktarılması hikâyesinden daha farklı bir boyut kazanır.
Marka, artık kurucu isimlerin ötesinde bir kurumsal yapının parçasıdır.
Bu da “ECA kimin?” sorusunu ilginç hâle getirir.
“ECA Türk malı mı?” sorusunun cevabı evettir.
Fakat “ECA kimin?” sorusuna verilecek cevap daha ayrıntılıdır: Marka, tarihsel olarak Elginkan ailesinin kurduğu ve bugün Elginkan Topluluğu bünyesinde faaliyet gösteren bir yapının parçasıdır.
Elginkan Holding A.Ş.
+1
2000’ler ve sonrası: Yerli marka, küresel pazar
2000’li yıllarla birlikte Türkiye sanayisi küresel rekabetin çok daha yoğun olduğu bir döneme girdi.
ECA da ürünlerini yalnızca Türkiye pazarıyla sınırlı tutmayan bir marka hâline geldi. Elginkan Topluluğu bugün E.C.A. ve Serel markalarıyla Avrupa, Orta Doğu, Afrika ve başka uluslararası pazarlarda faaliyet gösterdiğini belirtiyor.
Elginkan Holding A.Ş.
Bu durum “yerli marka” kavramının anlamını da değiştirdi.
Bir markanın Türk olması, ürünlerinin yalnızca Türkiye’de satılması anlamına gelmez.
Tam tersine, günümüzde bir markanın yerli kökenini koruyarak küresel pazarlarda faaliyet göstermesi, sanayileşmenin yeni aşamalarından biridir.
1957’de İstanbul’da pres döküm üretimiyle başlayan hikâye, bugün uluslararası bir marka ve şirketler topluluğu ölçeğine ulaşmıştır.
ECA neden Türk malı olarak kabul ediliyor?
Bunu birkaç tarihsel ölçüt üzerinden değerlendirebiliriz:
1. Kuruluş kökeni Türkiye’dedir
E.C.A. Presdöküm Sanayii, 1957’de Elginkan ailesi tarafından Türkiye’de kurulmuştur.
Elginkan Vakfı
2. Marka adı kurucuların isimlerinden gelir
E.C.A. kısaltması Ekrem, Cahit ve Ahmet Elginkan isimlerinin baş harflerinden oluşur.
E.C.A. Serel Sanal Mağaza
3. İlk üretim faaliyetleri Türkiye’de gerçekleşmiştir
Markanın erken dönemindeki pres döküm, valf ve sıhhi tesisat armatürü üretimi İstanbul’daki fabrikada gerçekleştirilmiştir.
Istanbul Ansiklopedisi
4. Marka Elginkan Topluluğu’nun parçasıdır
Elginkan Topluluğu’nun güncel şirket listesinde E.C.A. yer almaktadır.
Elginkan Holding A.Ş.
+1
Dolayısıyla ECA’yı Alman, İtalyan, Fransız veya İngiliz menşeli bir marka olarak değerlendirmek doğru değildir.
“ECA yabancı marka mı?” sorusu neden ortaya çıkıyor?
Bu sorunun ortaya çıkması aslında modern tüketim kültürünün ilginç bir sonucudur.
Bir marka uzun yıllar boyunca uluslararası standartlarda üretim yaptığında, yabancı teknoloji kullandığında veya ürünlerini dış pazarlara sattığında tüketici tarafından “yabancı” olarak algılanabiliyor.
Oysa markanın milliyetini belirlerken yalnızca kullanılan teknolojiye veya satıldığı ülkelere bakmak yeterli değildir.
ECA’nın tarihsel kökeni açık biçimde Türkiye’deki Elginkan ailesinin sanayi girişimine dayanır.
Elginkan Vakfı
+1
Burada belki daha önemli bir soru sormak gerekiyor:
Bir markayı yerli yapan şey nedir?
Sermaye mi?
Üretim yeri mi?
Kurucu aile mi?
Teknoloji mi?
Çalışanların bulunduğu ülke mi?
Yoksa bunların tamamının tarihsel birleşimi mi?
Küreselleşen ekonomide bu sorunun tek kelimelik bir cevabı artık eskisinden daha zor.
ECA’nın tarihine bugünden bakmak
Bugün evimizde bir kombi çalışırken onun arkasındaki tarih çoğu zaman aklımıza gelmez.
Oysa o cihazın hikâyesi, 1950’lerin Türkiye’sine; oradan mühendislik eğitimine, Ankara’daki müteahhitlik faaliyetlerine, İstanbul’un sanayi bölgelerine, 1960’ların planlı kalkınma anlayışına, 1970’lerin enerji krizlerine, 1980 sonrası dışa açılmaya ve 2000’lerin küresel rekabetine kadar uzanır.
Bu yüzden ECA’yı yalnızca “ECA hangi ülkenin malı?” sorusuyla incelemek aslında biraz eksik kalır.
Asıl ilginç olan, bir Türk markasının Türkiye’nin ekonomik ve toplumsal dönüşümleriyle birlikte nasıl büyüdüğünü görebilmektir.
Korkut Boratav’ın Türkiye ekonomisini dönemlere ayırması bize ekonomik yapıların zaman içinde değiştiğini gösterirken, Şevket Pamuk’un çalışmaları da kentleşme ve sanayileşme arasındaki ilişkinin önemini ortaya koyar.
Koha
+1
ECA’nın hikâyesi bu büyük dönüşümlerin arasında okunabilir.
Geçmişten bugüne uzanan paralellikler
1950’lerde Türkiye’nin temel meselelerinden biri yerli sanayi kapasitesini artırmaktı.
Bugün ise mesele daha farklı bir biçimde karşımıza çıkıyor:
Yüksek teknoloji, enerji verimliliği, sürdürülebilir üretim ve küresel rekabet.
Fakat özünde aynı soru var:
Türkiye kendi teknolojisini, üretim kapasitesini ve markalarını ne kadar ileri taşıyabilir?
1957’de bir pres döküm fabrikasının kurulması o günün şartlarında nasıl bir sanayi hamlesiyse, bugün yüksek verimli ısıtma sistemleri veya yeni nesil enerji teknolojileri geliştirmek de benzer bir stratejik anlam taşıyor.
Üstelik enerji konusu geçmişte olduğu gibi bugün de hayatımızın merkezinde.
1970’lerin petrol krizlerini düşünün.
Ardından 1980’lerde dışa açılan Türkiye’yi düşünün.
Sonra günümüzün enerji verimliliği ve karbon azaltımı tartışmalarına bakın.
Araçlar değişmiş olsa da ekonomik bağımsızlık, teknoloji ve enerji güvenliği arasındaki ilişki hâlâ son derece canlıdır.
Sonuç: ECA hangi ülkenin malı?
Tarihsel belgeler ve Elginkan Topluluğu’nun kurumsal kayıtları birlikte değerlendirildiğinde sonuç nettir:
ECA, Türkiye kökenli bir markadır.
Markanın temelleri Elginkan ailesinin mühendislik ve müteahhitlik faaliyetlerine, sanayi alanına geçişi ise 1957 yılında kurulan E.C.A. Presdöküm Sanayii’ne dayanır. E.C.A. adı Ekrem, Cahit ve Ahmet Elginkan’ın baş harflerinden oluşur.
Elginkan Vakfı
+1
Fakat ECA’nın tarihsel önemini yalnızca “Türk malı” etiketiyle sınırlamak haksızlık olur.
Bu marka, Cumhuriyet döneminde yerli sanayinin oluşumu, mühendislik eğitiminin ekonomik hayata aktarılması, İstanbul’daki sanayi bölgelerinin gelişmesi, kentleşme, konut kültürü, enerji teknolojileri ve küreselleşme gibi birbirinden farklı süreçlerin kesiştiği bir noktada duruyor.
Belki de tarih bize burada küçük ama değerli bir ders veriyor: Bugünün markaları ve ürünleri, geçmişten bağımsız değildir.
Bir musluk, bir vana veya bir kombi yalnızca teknik bir ürün gibi görünebilir. Fakat arkasındaki hikâyeye baktığımızda onu üreten toplumun ekonomik tercihlerine, mühendislik kültürüne, çalışma hayatına ve sanayileşme arzusuna ulaşırız.
Ve insan ister istemez şu soruyu kendine sorar:
Bugün evlerimizde kullandığımız hangi markalar, elli veya yetmiş yıl sonra Türkiye’nin sanayi tarihini anlatan belgelerin bir parçası olacak?
ECA’nın 1957’de başlayan yolculuğu, bu soruyu düşünmek için oldukça somut bir örnek sunuyor. Çünkü geçmiş yalnızca geride bıraktığımız yıllar değildir; bugün hangi ürünleri ürettiğimizi, hangi teknolojilere yatırım yaptığımızı ve yarının ekonomik dünyasında kendimizi nerede görmek istediğimizi anlamanın da anahtarlarından biridir.
Bu içerik, ECA hangi ülkenin malı hakkında kısa sürede fikir edinmek isteyenler için tamamlandı.